Աներևակայելի շոգ էր: Հնէաբանների խումբը սկսեց դժվարին ուղերթը: Երփներանգ ծաղիկներով պատված արահետով շարժվեցին դեպի լեռան բարձունքը: Աներևույթ մի ձեռք ասես օգնում էր երիտասարդներին: Խումբը հեշտությամբ հադթահաբեց բոլոր վերելքներն ու վայրէջքները: Ծղոտե լայնեզր գլխարկները պաշտպանում էին հրաշեկ արևից:
Ահա երևացին բերդի ավերակները: Մանրէաբանի աչքեբով սկսեցին ուսումնասիբել քաբաբեկոբները: Խցերից մեկում աշտեներ տեսան: Իսկ բերդի պատնեշի տակից ձգվում էր ստորերկրյա մի ճանապարհ: Այն երբևիցե հայտնաբերված ամենաերկար գետնուղին էր: Նրա սալաքարն պատերն աներեր ու կանգուն էին: ճանապարհը դուրս էր գալիս դեպի գետեզրին փռված գյուղը: Բնակիչները նորեկներ էին ու այդ գետնուղու մասին երբևէ չէին լսել: